DE PERFECTE HUWELIJKSLOCATIE IN ZUID-FRANKRIJK

Dit verhaal begint met een prachtige huwelijksceremonie in de schaduw, buiten op een landgoed in Zuid-Frankrijk waar ook de hittegolf van deze zomer is neergestreken. Twee lieve vrienden staan op het punt om ‘ja’ te zeggen tegen elkaar. Ja tegen de liefde en ja tegen een leven lang samen. Ik sip aan een glas citroenwater en laat de natuur op me inwerken. De cipres bomen en lavendel planten maken de omgeving magisch en indrukwekkend. De locatie is perfect, als perfect bestaat. Houten stoeltjes staan in een knusse setting opgesteld voor de plek waar twee mensen straks een levenslange verbinding aangaan. De jaren 20 jazz muziek stopt even en gaat dan verder over in een nieuw nummer. Daar komt ze.

Het is donderdag 26 juli 04:00 als we vertrekken vanuit Amsterdam. De laatste keer dat ik met de auto op vakantie ging was ik een tiener. Het geeft me een vrij gevoel en rust. We kunnen stoppen wanneer we willen en in plaats van wolken en zeeën, zie ik de prachtige natuur waar we doorheen rijden. Van lege, vlakke grasvelden in Nederland tot heuvels en bergen in België, Luxemburg en Frankrijk. Het is een verademing om een keer iets anders te zien dan alleen maar mensen om me heen. Om twee uur s middags komen we aan in Lyon, een stad die gevormd wordt door het Opera Nouvel en de azuurblauwe Rhône die zachtjes stroomt. Een stad die ooit het middelpunt was van het Franse verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog en is gegroeid tot een moderne metropool met prachtige culturele bezichtigingen. Ondanks de schoonheid van Lyon, die we tijdens een bliksembezoek opvangen terwijl we ons hotel zoeken, zijn we hier minder dan 24 uur en maakt de hitte het onmogelijk om de ‘traboules’, de cafe’s en architectuur te ontdekken.

Op onze enige avond in Lyon besluit ik dat Brasserie Georges de plek is die ik gezien wil hebben. Niet vanwege de kaart, waar voornamelijk vette vleesgerechten op staan, maar vanwege de geschiedenis van het restaurant.  Ernest Hemingway bezocht deze plek graag in de jaren 20 van de vorige eeuw. Vanaf ons hotel lopen we over de Pont Gallieni waaraan Brasserie Georges grenst. Door het klamme weer plakt mijn jumpsuit aan mijn benen. Op de brug blijven we even staan om te genieten van het uitzicht en van het kleine briesje dat er staat. Na een korte pauze lopen we verder en arriveren al snel voor het kolossale gebouw. Ik beeld me in hoe het geweest moest zijn in de jaren 20: vrouwen met zakachtige jurken, diepe decolletés en lange parelkettingen. En de mannen in hun confectiekostuums die na de Eerste Wereldoorlog betaalbaar werd voor elke klasse. Brasserie Georges is geen plek om jezelf culinair te verwennen. Daarvoor kun je beter een bezoek brengen aan Léon de Lyon of Bistrot de Lyon van chef Jean Paul Lacombe.

Op vrijdag, na ons bliksembezoek aan Lyon, zetten we onze reis voort naar het zuiden. De volgende bestemming is Oppède, de plek waar onze vrienden gaan trouwen. Ondanks de warmte en de droogte die in heel Europa heerst, zijn de bomen en de planten hier groen, de blaadjes van de bloemen kleuren roze en rood en de landerijen zijn gevuld met olijf- en fruitbomen. De Luberon is een prachtige streek waar je uren kan rondrijden met de auto zonder je een minuut te vervelen. Ondanks de Tour de France, weten ze verder niet veel van fietsen af hier in Frankrijk. Er zijn nergens fietspaden te bekennen, terwijl die in deze streek zo goed tot hun recht zouden komen.

Na een goede nacht slapen in ons hotel (met airco!!) mogen we ons klaarmaken voor de mooiste dag in het leven van onze vrienden. Een bruiloft is een speciale gelegenheid waar mijn kast van op hol slaat. Het thema was ‘summer chic’. Ik koos voor een iets te blote jurk vol met zilveren pailletten, speciaal gekocht voor de gelegenheid, maar waarmee ik ook prima met Gay Pride op een boot kan staan. Multifunctioneel dus, maar totaal niet summer chic. Je kunt wel stellen dat ik de regels van het thema lichtelijk aan mijn spreekwoordelijke laars had gelapt. Niet bewust en uiteraard goedgekeurd door de bruid.
Nog voor we bij de auto zijn zie ik de druppels zweet al door mijn vriend zijn overhemd heen prikken. De gladde stof aan de binnenkant van mijn jurk glibbert over mijn lichaam die ook zweet alsof ik net een marathon heb gelopen. We mogen precies tien minuten in een auto met airco voor we op Domaine Les Roullets aankomen, de trouwlocatie. De rest van de dag zullen we het moeten doen met de verstikkende hitte die Europa al wekenlang in zijn greep heeft.

We worden verwelkomt bij de ingang met verse citroenlimonade. Op de achtergrond hoor ik een jazz band waardoor ik me, net als in Brasserie Georges, weer even waan in de jaren 20 van de vorige eeuw. Na een klein uur wordt het startsein gegeven en kunnen we plaatsnemen op de houten stoeltjes die zijn opgesteld onder de bomen zodat we kunnen ontsnappen aan de hitte van de zon.

De ceremonie is mooi, ontroerend en liefdevol. Uit de speeches wordt duidelijk dat iedereen hetzelfde denkt over de liefde tussen dit koppel: alles klopt. Er wordt gelachen, gehuild en er zijn staande ovaties. Na de ceremonie volgt een borrel en een diner. Wanneer de avond valt en de zon steeds minder zichtbaar wordt, gaan de lampjes in de bomen aan en beginnen de gasten van tafel te wisselen om met elkaar bij te kletsen over de dag of gewoon over alledaagse zaken. De lucht wordt opgelicht door de sterren en de maan waar nog tot laat in de avond onder wordt gedanst. Op zondag vieren we het feest nog dunnetjes over tijdens een poolparty met de band ‘Tzigane Swing’, opblaasbare flamingo’s en pizza.

Wie ooit Pinterest heeft afgestruind voor ‘Wedding inspiration’ snapt wat ik bedoel als ik zeg dat alles aan deze dag een veel gedeelde ‘pin’ zou zijn geweest.

Author: Joyce Julia